Over het beestje bij de naam noemen

Op het schoolplein voltrekt zich het volgende: een oma roept haar kleinzoon bij zich en zegt: “Jij gaat vanmiddag naar oma poes.” Zichtbaar gelukkig met zijn oppas-bestemming maakt het joch zich uit de voeten.

Ik kan het niet nalaten om eens bij oma te polsen naar deze naamgeving. “Tja, oma poes, de naam zegt het al hè. Ze wilden mij oma kip noemen, maar dat heb ik geweigerd. Dat gaan we niet doen, zei ik” Ik knik begrijpend en vertel haar hoe mijn eigen schoonmoeder zich ooit voornam om zich geen oma te laten noemen. Iedereen was immers al ‘oma’. En bovendien voelde ze zich oud wanneer zij zo heette, zo dacht zij.

Nee, het moest en zou iets anders zijn….

Uiteindelijk werd het een royaal keuzemenu met twee smaken: nano of boskabouter. Nano vanwege haar ietwat kleine voorkomen, daar nano klein betekent in het latijn en eventueel als afgeleide van het Italiaanse ‘nonna’ kon doorgaan. En boskabouter vanwege haar gedrongen postuur en haar huis middenin het bos. Logisch dus.

Over een zaak als dit viel niet te twisten en zo kwam het dat de ene helft –  (de weldenkende 😉 – van het gezin koos voor nano en de andere voor boskabouter. Dit gaf aanvankelijk nog niet zoveel heisa, maar naarmate de kleinkinderen ouder werden en begrijpelijker leerden praten, werd de verwarring allengs groter. Zeker op momenten dat in de kring op school verteld mocht worden waar ze het weekend hadden doorgebracht.

Zij waren met boskabouter in het bos geweest en hadden daar ook gelogeerd. Jazeker. Paddestoelen gezocht. In het bos inderdaad. Ja, boskabouter was ook erg klein en lief. En bedrijvig, want ze zat bijna geen seconde stil. Wat begon als stiekem gegiechel groeide uit tot een daverende lachsalvo, meester en juf incluis.

Misschien zouden we iets langer moeten stilstaan bij hoe we het beestje noemen. Omwille van de kinderen. In godsnaam! Stel je voor dat die jongen op dat schoolplein over tien jaar naar zijn vrienden roept: “nee, ik kan niet blowen, ik ga vanmiddag naar oma poes.”

Ik bedoel maar…oma is niet voor de poes. Dus het beestje bij zijn naam noemen is in dit geval helemaal zo gek nog niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *